Przepisy obowiązujące w przypadku dojazdów do pracy między Norwegią a domem za granicą. Przepisy te dotyczą podatników przebywających czasowo w Norwegii i podlegających opodatkowaniu w Norwegii zgodnie z norweską ustawą podatkową §§ 2-1(1), 2 –3 (1) litera d i 2-3 (2). Podatnik może wybrać między odpisem od dochodu na podstawie rzeczywistych wydatków, a odpisem standardowym.
- Odpis standardowy wynosi 10% i jest ograniczony do 40 000 NOK
- Prawo do korzystania z odpisu standardowego jest ograniczone do dwóch pierwszych rozliczeń podatkowych od momentu uzyskania przez podatnika statusu rezydenta podatkowego w Norwegii
- Wybór odpisu standardowego musi dotyczyć obojga małżonków
Prawo do osobistych i rodzinnych ulg podatkowych dla podatników objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym
Osoby fizyczne objęte ograniczonym obowiązkiem podatkowym w Norwegii, zamieszkałe w innym kraju EOG, mogą, przy spełnieniu pewnych warunków, podlegać tym samym zasadom co podatnicy objęci powszechnym obowiązkiem podatkowym w Norwegii. Warunkiem jest, że cały lub w przybliżeniu cały dochód podatnika z pracy, emerytury lub działalności w Norwegii (90% dochodu) podlega opodatkowaniu w Norwegii. Przy określaniu, czy wymogi dochodowe są spełnione w przypadku małżonków, za podstawę przyjmuje się łączny dochód małżonków.
Nie jest wymagane udokumentowanie spełnienia wymogów dochodowych przez podatników objętych powszechnym obowiązkiem podatkowym jako rezydentów podatkowych w Norwegii na mocy § 2-1 norweskiej ustawy podatkowej.
Aktualne odpisy/ulgi podatkowe (fradrag)
- Ulga rodzicielska (foreldrefradrag) za udokumentowane koszty opieki i pielęgnacji dzieci. Ograniczona do sumy 25 000 NOK na jedno dziecko urodzone w roku 1998 lub później. Za każde kolejne dziecko przysługuje dodatkowo 15 000 NOK.
- Ulga specjalna z tytułu wieku i inwalidztwa/niepełnosprawności (Særfradrag for alder og uførhet)
- Ulga szczególna na pokrycie dużych wydatków związanych z chorobą. Udokumentowane koszty muszą wynosić co najmniej 9 180 NOK rocznie.
Osoby dojeżdżające (pendlere)
Pracownicy posiadający dom rodzinny w innym kraju i dojeżdżający między tym domem a miejscem zamieszkania w Norwegii mają prawo do odliczeń od dochodu z tytułu zwiększonych kosztów wyżywienia, zakwaterowania i podróży.
Osoby pozostające w związku małżeńskim, posiadające rodzinę za granicą, muszą udokumentować związki rodzinne i wspólne miejsce zamieszkania za granicą. To samo dotyczy konkubinów posiadających wspólne dzieci.
Osoby samotne w wieku do 21 lat mają prawo do odliczeń od dochodu z tytułu kosztów dojazdów, jeżeli udokumentują one związek z własnym domem za granicą. Osoby samotne, które ukończyły 22 lata lub więcej w roku dochodowym i posiadające samodzielne mieszkanie w Norwegii, nie mają prawa do odliczeń od dochodu z tytułu kosztów dojazdów, pomimo że dana osoba dojeżdża.
Pod pojęciem samodzielnego mieszkania rozumie się dom lub mieszkanie o powierzchni użytkowej wynoszącej co najmniej 30m², i o którym zakłada się, że dana osoba dysponuje nim przez co najmniej rok. Jeżeli kilku pracowników mieszka w tej samej jednostce mieszkalnej, wymaga się dodatkowo 20m² powierzchni użytkowej na każdego dodatkowego mieszkańca. Jednostki mieszkalne z 7 lub więcej mieszkańcami są uważane za mieszkania niesamodzielne. Powierzchnia użytkowa we wspólnej jednostce mieszkalnej musi zostać udokumentowana przy odliczaniu kosztów dojazdu od dochodu rocznego.
W przypadku osób dojeżdżających i osób samotnych, które nie ukończyły 22 lat w roku dochodowym, wymaga się regularnych odwiedzin domu. W przypadku osób samotnych w wieku 22 lat lub więcej, odwiedziny nie są uważane za dojazdy, jeżeli mają one miejsce rzadziej, niż co trzeci tydzień.
Podróże do domu rodzinnego/podróże służbowe
Rozróżnienie między podróżą do domu rodzinnego a podróżą służbową ma znaczenie przy rozliczaniu świadczeń na pokrycie kosztów podróży. Podróże służbowe mogą być w pełni pokrywane przez pracodawcę nie powodując opodatkowania pracownika, o ile kwoty pokrywane przez pracodawcę nie przekraczają rzeczywistych wydatków. Zasada ta obowiązuje niezależnie od tego, czy wydatki na podróże służbowe są pokrywane bezpośrednio (na podstawie oryginalnych faktur i pokwitowań), jako świadczenia rzeczowe, czy też jako świadczenia ze strony pracodawcy na pokrycie kosztów podróży służbowych, i to niezależnie od tego, czy pracownik korzysta z odpisu standardowego.
Koszty podróży do domu rodzinnego (pendlerreiser) pokryte przez pracodawcę będą w pełni podlegały opodatkowaniu, jeżeli podatnik wybierze odpis standardowy.
Podróż służbowa (yrkesreise/tjenestereise)
Podróże służbowe to podróże wchodzace w zakres zadań związanych z wykonywaniem pracy lub zawodu. W przypadku osób spełniających warunki konieczne do tego, aby zostać uznanym za osobę dojeżdżającą (pendler), również pierwsza i ostatnia podróż między domem za granicą a miejscem zamieszkania w Norwegii traktowana jest jako podróż służbowa. Co uważa się za pierwszą i ostatnią podróż, należy ocenić w każdym konkretnym przypadku.
Podróż do domu rodzinnego (pendlerreise)
Podróże do domu rodzinnego to podróże między domem za granicą a miejscem zamieszkania w Norwegii. Podróż taka dokonywana jest głównie w celach prywatnych pracownika.
Pracodawca decyduje, o tym, jakiego typu koszty podróży zostaną przez niego pokryte, i odtrąca od nich podatek/zgłasza jako świadczenia.
Wybór metody brutto lub netto
Metoda brutto
Wszelkie świadczenia ze strony pracodawcy na pokrycie wyżywienia, zakwaterowania i podróży do domu rodzinnego należy wliczyć do dochodu brutto do opodatkowania. Jeżeli podatnik korzystał z darmowego wyżywienia i zakwaterowania podczas okresu pracy w Norwegii, będzie to uważane za świadczenie podlegające opodatkowaniu w Norwegii według stawek 76 NOK za dobę (wyżywienie) i 29 NOK za dobę (zakwaterowanie).
Podatnik może wybrać odpis standardowy, lub odliczenie faktycznych kosztów, które obejmują również wydatki związane z sytuacją osobistą i rodzinną. Suma kosztów dojazdów, jaką można odliczyć rocznie, będzie zmniejszona o kwotę podstawową (bunnfradrag) wynoszącą 13 700 NOK.
Metoda netto
Świadczenia ze strony pracodawcy na pokrycie wyżywienia, zakwaterowania i podróży do domu rodzinnego nie są wliczane do dochodu podlegającego opodatkowaniu, a wlicza się tylko ewentualną nadwyżkę takich świadczeń. Jeżeli podatnik miał darmowe wyżywienie podczas okresu pracy w Norwegii, to wybór metody netto spowoduje, że podatnik będzie płacił podatek od kwoty 76 NOK za dobę z tytułu oszczędności kosztów wyżywienia w domu.
Podatnik może wymagać odliczenia faktycznych kosztów, które sam pokrył. Dodatkowo podatnik może, przy spełnieniu pewnych warunków, korzystać z osobistych i rodzinnych ulg podatkowych – patrz powyżej.
Suma kosztów dojazdów, jaką można odliczyć rocznie, będzie zmniejszona o kwotę podstawową wynoszącą 13 700 NOK.
Jeśli podatnik wybiera metodę netto, to nie może korzystać z odpisu standardowego.
Rezydent innego kraju należącego do EOG
Osoby z innego kraju należącego do EOG, przebywające tymczasowo w Norwegii i podlegające opodatkowaniu jak rezydenci w Norwegii, mogą wybrać metodę brutto lub netto. Podatnik może wybrać odpis standardowy lub odliczenie faktycznych kosztów, co również obejmuje koszty związane z sytuacją osobistą i rodzinną – patrz powyżej.
Podatnik objęty ograniczonym obowiązkiem podatkowym może również wybrać metodę brutto lub netto. Wybierając metodę brutto, podatnik może korzystać z 10-procentowego odpisu standardowego albo odliczenia faktycznych kosztów związanych z dojazdem. Dodatkowo, przy spełnieniu pewnych warunków, można korzystać z osobistych i rodzinnych ulg podatkowych – patrz powyżej.
Rezydent kraju spoza EOG
Rezydenci krajów spoza obszaru EOG, przebywający tymczasowo w Norwegii i podlegający opodatkowaniu jak rezydenci w Norwegii, mogą korzystać wyłącznie z 10-procentowego odpisu standardowego. Pamiętaj, że wszelkie świadczenia ze strony pracodawcy należy wliczyć do dochodu podlegającego opodatkowaniu (metoda brutto).
Podatnik objęty ograniczonym obowiązkiem podatkowym może wybrać metodę brutto lub netto. Jeśli podatnik wybiera metodę netto, to nie może korzystać z odpisu standardowego, ale świadczenia ze strony pracodawcy będą objęte metodą netto. Podatnik nie może wówczas odliczyć kosztów pokrytych przez siebie.