W większości przypadków łatwo jest rozróżnić, czy osoba jest pracownikiem, czy osobą prowadzącą działalność gospodarczą. Istnieją jednak przypadki graniczne, w których przy ocenie tego, czy osoba jest pracownikiem, czy przedsiębiorcą znaczenie ma szereg różnych kwestii.
Następujące czynniki wskazują, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą:
- Osoba posiada lub dzierżawi środki do pracy w stopniu, w jakim jest to właściwe w danej branży.
- Wykonawca w pełni dysponuje środkami do pracy, jest za nie odpowiedzialny i ponosi za nie ryzyko finansowe.
- Osoba ponosi ryzyko w momencie braku zleceń, nie ma prawa do stawek minimalnych, itp.
- Wynagrodzenie nie jest obliczane wg stawki godzinowej, lecz od całości wykonanej pracy – na przykład wg stałej ceny, prowizji lub nadwyżki ze sprzedaży.
- Zlecenie jest specjalnie określone, a nie tylko ograniczone do jakiegoś okresu czasu.
- Istnieje odpowiedzialność za efekty pracy, np. odpowiedzialność za opóźnienia, błędy lub zaniedbania.
- Wykonawca ma własnych pracowników lub istnieje możliwość wykorzystania zastępcy albo przedstawiciela.
- Osoba ma kilku zleceniodawców jednocześnie lub po kolei, albo też istnieje taka możliwość.
- Wysoki stopień samodzielności przy wykonaniu prac, co oznacza, że im mniej zleceniodawca ma władzy administracyjnej i wykonawczej, tym bardziej przemawia to za własną działalnością gospodarczą.
- Wykonawca ma własne miejsce prowadzenia działalności.
- Wykonawca ma własne materiały.
Kwestie te należy analizować łącznie, a decyzja zależy od ogólnej oceny. To, w jaki sposób strony same opisują sytuację, nie jest wiążące dla władz podatkowych. Decydujący jest stan faktyczny między stronami.